Συμπόνια και Κατανόηση – Ο χρόνος μου στην Καμπότζη

10
Συμπόνια και Κατανόηση – Ο χρόνος μου στην Καμπότζη

Ένα βράδυ στην Πνομ Πενχ, στο σπίτι μου από μια πολυσύχναστη νυχτερινή αγορά, έπιασα ένα τουκ-τουκ και στην επιστροφή στον ξενώνα μου, ο οδηγός μου και αρχίσαμε να συζητάμε. Ξεκίνησε ρωτώντας μου τις προφανείς ερωτήσεις: από πού είσαι, πόσο καιρό είσαι εδώ, χρειάζεσαι οδηγό για αύριο, κλπ. Του έδωσα τις απαντήσεις μου και γελάσαμε και αστειευτήκαμε παρά το προφανές γλωσσικό εμπόδιο μεταξύ μας. Τα αγγλικά του ήταν πολύ ελάχιστα και τα Χμερ μου ήταν σχεδόν κανένα, αλλά δεν το αφήσαμε να μας σταματήσει. Κανόνισα να με πάρει το επόμενο πρωί για να με πάει στο Killing Fields.

Αρκετά σύντομα ήρθε η σειρά μου να κάνω ερωτήσεις. Τον ρώτησα από πού ήταν, πόσο καιρό ήταν οδηγός tuk-tuk και πόσο καιρό είχε ζήσει στην Πνομ Πενχ. Μου είπε ότι το χωριό στο οποίο γεννήθηκε δεν υπήρχε πια, ότι είχε έρθει στην Πνομ Πενχ τη δεκαετία του ’80 ως μικρό παιδί με τη μητέρα του και ότι είχε περάσει όλη του τη ζωή μαζεύοντας χρήματα με το όνειρο να αγοράσει μια μέρα ένα τουκ- tuk. Είχε μόνο τη βόλτα του για 5 χρόνια.

Και μετά έκανα κάτι ανόητο: χωρίς καν να το σκεφτώ τον ρώτησα αν η οικογένειά του ζούσε επίσης στην Πνομ Πενχ, και ο αέρας άλλαξε. Αυτός απάντησε με μια σιωπή που σπαζόταν μόνο περιστασιακά με πνιχτά ρουθουνίσματα και χαμηλούς αναστεναγμούς. Όταν φτάσαμε στον ξενώνα μου, του έδωσα επιπλέον δέκα δολάρια και του έσφιξα το χέρι. Με ευχαρίστησε θερμά και έφυγε με κλάματα, χωρίς να μπορεί πλέον να τους συγκρατήσει.

Αυτά ήταν δάκρυα που μοιράστηκα την επόμενη μέρα όταν επισκέφτηκα το Killing Fields. Δεν είχα ξαναδεί τίποτα τόσο βάναυσο και απάνθρωπο στη ζωή μου. Για τους κατοίκους της Καμπότζης, ο εκτοπισμός, οι εκτελέσεις και οι ομαδικοί τάφοι είναι μια κοινή οικογενειακή ιστορία και η φτώχεια που σκίζει τη χώρα είναι το φάντασμα του παρελθόντος που συνεχίζει να τους στοιχειώνει.

Κάθε άτομο έχει τη δική του ιστορία. αυτό το καθεστώς δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Ένας επιμελητής μουσείου μου είπε αργότερα πώς τον έσπασαν από την οικογένειά του ως παιδί και τον ανάγκασαν να κάνει έναν πόλεμο που δεν καταλάβαινε. Οι Ερυθροί Χμερ του έμαθαν πώς να βάζει νάρκες και τουφέκια, αφαιρώντας του το ανθρώπινο δικαίωμα για παιδική ηλικία. Τώρα αφιέρωσε τη ζωή του στον αφοπλισμό των ναρκών που κάποτε ήταν μέρος της τοποθέτησης.

Η Καμπότζη είναι μια χώρα ανθρώπων που απλώς προσπαθούν να ξανασυναντήσουν ο ένας τον άλλον και, ελλείψει αυτών που τους αφαιρέθηκαν, μοιράζονται μια σπασμένη σύνδεση. Έχουν υπομείνει τραύματα, χωρισμό και ανείπωτες φρίκη, αλλά παρ‘ όλα αυτά ένα μήνυμα αντηχεί σε όλη τη χώρα: «Δεν θα το επιτρέψουμε ποτέ να συμβεί ξανά».

Schreibe einen Kommentar